پرامپت
زنی جوان با همان چهرهٔ بدون تغییر، رنگورویی نرم و روشن، که در عکسی فوری و کلاسیک از دوربین یکبارمصرف دههٔ ۹۰ ثبت شده. موی مشکی رهایش بهطور طبیعی دور صورتش میریزد. پوزخندی ظریف میزند، رها و بیخیال. یک تیشرت بِیبی سفید ساده با سیلوئت اندامگیر پوشیده. پسزمینه دیواری بژ روشن است که با پولاروید، دودل و بلیطهای کنسرت چسباندهشده شلوغ شده. فلاش نرم و هوایی حس میشود با دانهبندی سبک.