پرامپت پرتره مد با قاب پست اینستاگرام و بیرون‌زدگی سه‌بعدی از کادر

پرتره‌ای می‌سازد که درون قاب یک پست اینستاگرام نشسته و بخشی از بدن سوژه از قاب بیرون می‌زند. توهم سه‌بعدی به یک چیز وابسته است: سایه‌ای که عضو بیرون‌زده روی پس‌زمینهٔ تخت می‌اندازد — پرامپت هم دقیقاً همین را جدا سفارش می‌دهد. چهار حالت بیرون‌زدگی آماده دارد و بقیهٔ فیلدها در براکت پر می‌شوند.

یک عکس مد فوتورئالیستیک از بالاتنهٔ [توصیف شخصیت و حالت چهره] که [توصیف دقیق لباس] پوشیده است. سوژه درون یک قاب سفید مرکزی به سبک پست اینستاگرام کادر شده است. ترکیب‌بندی و فاصله‌گذاری: قاب سفید دقیقاً در مرکز تصویر قرار دارد و بالا و پایین آن فضای خالی متعادل به رنگ [رنگ ملایم پس‌زمینه هماهنگ با لباس] باقی می‌ماند تا با تم هماهنگ شود. جزئیات قاب: حاشیه‌های سفید بالا، چپ و راست بسیار باریک‌اند. بخش سفید پایین ضخیم‌تر است تا عناصر رابط کاربری را در خود جای دهد. در بخش پایین، آیکون قلب قرمز، حباب دیدگاه، آیکون هم‌رسانی و نشانک دیده می‌شود. جزئیات متن: متن‌های کاملاً خوانا روی پنل پایین — «[تعداد] likes»، نام کاربری «[نام کاربری]»، کپشن «[متن کپشن]... more» و زیر آن «View all comments». جلوهٔ بیرون‌زدگی سه‌بعدی و ژست دست‌ها: [یکی از کنش‌های زیر را انتخاب کن یا کنش دلخواه خود را بنویس:] ۱. (چنگ زدن): سر و بازوها به‌شکل فیزیکی از روی حاشیه‌های باریک بالا و کناری بیرون زده‌اند و دست‌ها به‌طور واقع‌گرایانه لبه‌های بیرونی حاشیه‌های باریک کناری را محکم گرفته‌اند. ۲. (بوسه): بدن به سمت دوربین خم شده و حس عمق قوی می‌سازد. سر همچنان درون حاشیهٔ باریک بالایی باقی مانده است. فقط دست راست که در حالت فرستادن بوسه نزدیک دهان بالا آمده، به‌شکل فیزیکی جلو می‌آید و از مرز باریک قاب بیرون می‌زند. دست چپ به‌طور واقع‌گرایانه لبهٔ کناری را گرفته است. ۳. (تکیه دادن): مستقیم به دوربین نگاه می‌کند با لبخندی ملایم. سر و شانه‌ها از روی حاشیهٔ باریک بالایی بیرون زده‌اند. نکتهٔ مهم اینکه دست‌ها به‌طور واقع‌گرایانه روی پنل سفید ضخیم پایین آرام گرفته‌اند، انگار راحت به لبهٔ قاب تکیه داده است. ۴. (قاب پویا): بالاتنه و سر درون مرزهای قاب سفید باقی می‌مانند، اما هر دو بازو به‌شکل پویا تا آرنج از حاشیه‌های باریک بیرون زده و مستقیم به سمت لنز دوربین دراز شده‌اند. با هر دو دست شکل «L» می‌سازد، انگار در حال قاب‌بندی یک صحنه است. به‌دلیل پرسپکتیو، دست‌ها به‌مراتب نزدیک‌تر از صورت به دوربین‌اند و عمق فضایی قوی نشان می‌دهند. حجم و بافت سوژه: سوژه باید مانند یک پیکرهٔ سه‌بعدی توپُر دیده شود، نه تخت. بافت دقیق [نام پارچهٔ مشخص از توصیف لباس]، خطوط صورت و جزئیات واقع‌گرایانهٔ مو را برجسته کن. باید عمقی مشخص او را از پس‌زمینهٔ تختِ [رنگ پس‌زمینه] جدا کند. نور و سایه: نورپردازی استودیویی حرفه‌ای که سایه‌های افتان نرم و واقع‌گرایانه می‌سازد — هم از خود قاب و هم، مهم‌تر، از [عناصر بیرون‌زده مثل دست‌ها/سر/بازوها] روی پس‌زمینهٔ تخت [رنگ پس‌زمینه]، به‌طوری که عمق و توهم صحنه تقویت شود. کیفیت بالا، عکاسی تجاری.